اصولا این همه فشار روی دانشجویان، زنان، کارگران و... ناشی از چیست؟دولت جمهوری اسلامی، رژیمی است که از قدرتمند شدن جامعه به شدت می هراسد. یک نظام استبدادی را وقتی می توان تداوم بخشید که جامعه ضعیف باشد. لذا هر جا که می بینند جریاناتی به نام زنان، دانشجویان، کارگران، معلمان و غیره در حال شکل گیری است که می تواند علایق، منافع و ترجیحات مختلف اجتماعی را متشکل و به این ترتیب جامعه را قدرتمند سازد، همه نیروی خود را معطوف به سرکوب آن گروه ها می کنند. رژیم جمهوری اسلامی به خوبی واقف است که جامعه قدرتمند، راهگشای دموکراسی و جامعه ضعیف، متناسب با دیکتاتوری و خودکامگی است. از همین روست که نیروهای خود را به تمامی متوجه سرکوب سازمان یابی جامعه کرده است.
در چنین شرایطی چه باید کرد؟سردرگمی عجیبی ما را گرفتار کرده است. یا از طریق انقلاب و جنگ مسلحانه به دنبال تسخیر دولت هستیم و یا هیچ کاری جز شرکت در انتخابات نمی کنیم. در هر دو حال "لنینیست" هستیم. یعنی تنها راه تحول را تسخیر دولت می دانیم. در حالیکه تنها راه درست رسیدن به دموکراسی، متشکل کردن جامعه است؛ متشکل کردن علایق مختلف، منافع و ترجیحات مختلف و همچنین هویت های گوناگون. اینها باید بتوانند متشکل شوند تا جامعه قوی شود. تا زمانی که جامعه قدرتمند نشود، دموکراسی پدید نخواهد آمد. به همین دلیل امروزه هر گونه پروژه دموکراسی خواهی در ایران باید معطوف به حمایت از جریان هایی باشد که در جهت متشکل کردن علایق و ترجیحات مختلف اجتماعی حرکت می کنند. فراموش نکنیم که دانشجویان در این سال ها زحمات زیادی در این زمینه کشیده و بیش از هر گروه اجتماعی دیگر، از آغاز انقلاب تا به امروز، در این راه هزینه داده اند. دوستان ما در دفتر تحکیم وحدت و خصوصا ادوار تحکیم ، در سالهای اخیربه طور همه جانبه از آزادی و حقوق بشر دفاع کرده اند. هر گاه گروه های مختلف مورد ظلم قرار گرفته اند، این تحکیمی ها و ادواری ها بوده اند که در دفاع از آنان پیشقدم شده و برایشان جلسه گذاشته اند. به همین خاطر معلوم بود که حکومت در یک جایی با اینها برخورد می کند. افرادی که امروز در ایران دستگیر شده اند، به یک معنا تنها صداهای دموکراسی خواهی و آزادی طلبی در ایران هستند. اما متاسفانه ما گرفتار وضعیتی شده ایم که نه تنها برای آزادی و دموکراسی کاری انجام نمی دهیم، بلکه از کسانی هم که در این راه مبارزه می کنند، حمایتی به عمل نمی آوریم و از کنار آنهابی تفاوت می گذریم.
منظور در داخل و خارج است؟خارج و داخل دو بحث متفاوت دارد؛اپوزیسیون خارج از کشور، با اینکه در اطلاع رسانی واقعیات داخل کشور، از طریق چند سایت، خوب عمل می کند، اما در انجام اقداماتی که حکایتگر یک اپوزیسیون باشد، تاکنون ناتوان بوده است. به صرف صدور بیانیه نمی توان اپوزیسیون ایجاد کرد. عمل جمعی، تشکل ساز است. اگر گروه های خارج از کشور نتوانند روزنامه راه بیندازند، اگر نتوانند یک تلویزیون ملی برای ایران راه بیندازند، اگر نتوانند گردهمایی های اعتراضی به سرکوب گسترده رژیم داشته باشند، ادعای هژمونی و وجود اپوزیسیون را کسی جدی نخواهد گرفت. جمعیت میلیونی ایرانیان خارج از کشور، برای گذار ایران به دموکراسی و زندگی صلح آمیز، بسیار کارها می تواند انجام دهد. در جهان غرب، گردهمایی برای ایرانیان هیچ هزینه ای جز صرف چند ساعت وقت ندارد. اما مسأله آنست که همه ما از گفتمان آرمان خواهانه و ایثارگرانه دهه چهل و پنجاه به گفتمان بی آرمان وکاسب کارانه عبور کرده ایم. گفتمانی که فقط به دنبال فایده است ، اما حاضر به پرداخت هیچ نوع هزینه ای نیست. حداقل کاری که اینک ایرانیان خارج از کشور برای دفاع از پیکارگران آزادی و حقوق بشر داخل می توانند انجام دهند، برگزاری سراسری و گسترده و همزمان" روز اعتراض به نقض حقوق بشر در ایران" در کلیه کشور های جهان است. غیر از این یعنی دچار انفعال شده ایم و انفعال یعنی بی برنامه گی و پذیرش آنچه پیش می آید. همه ما گرفتار انفعال غیر قابل توجیه ایم. هر کس در برابر نقض حقوق بشر سکوت نماید، اخلاقاً در نقض حقوق بشر و سرکوب مشارکت دارد. جوانانی چون عبدالله مومنی که شبانه روز برای آزادی فعالیت می کنند و تنها چیزی که به دست می آورند، زندان است ، باید ما را به فکر وادارند. روشنفکری ایران، همیشه از مردم اسطوره سازی کرده است. هیچ کس نمی پرسد جمعیت میلیونی ایرانی خارج از کشور، که فرهیخته و بسیار ثروتمند است، برای گذار ایران به دموکراسی چه کرده است یا چه می کند؟ اگر در جامعه جهانی خجالت می کشد بگوید رئیس جمهور کشورش، احمدی نژاد است، برای آنکه او رئیس جمهورش نباشد، چه کرده است؟ آیا اگر کسی بگوید با مجموعه فعالیت هایی که شما داشته اید نشان داده اید که صلاحیت بیش از احمدی نژاد را ندارید، سخنی گزاف گفته و ما حق داریم دلخور شویم؟نباید از مردم اسطوره ساخت؛ آن هم مردمی که در طول تاریخ بلند خود فقط نظام های خود کامه ساخته اند. نظام سیاسی هر کشوری لباسی در حد قد و قامت مردم آن کشور است. اگر آن لباس کوچکتر از آنها باشد، لباس دریده خواهد شد. اگر مدعی هستیم، رژیم سلطانی ولایت مطلقه فقیه حق ما نیست، که نیست، باید آن را در عمل نشان دهیم.
البته بعضی ها اعلامیه داده اند...مسئله ما با صدور اطلاعیه حل نمی شود. تغییر گفتمان غیر دموکراتیک دهه های 40 و 50 به گفتمان دموکراتیک امروز، بسیار مثبت است. آن گفتمان به دموکراسی ختم نمی شد. در مقاله یوتوپیای لنینیستی شریعتی به بخشی از مشکل اشاره کردم. آن بحث را همچنان پیش خواهم برد تا دریافت خود را از مسأله بیان نمایم. اما آن گفتمان اگر چه بهداشتی نبود و نمی توانست به دموکراسی ختم شود، ولی در عین حال نکات مثبتی هم داشت. یکی از ویژگی های آن گفتمان این بود که به هر حال آرمانی وجود داشت و افراد برای آرمان هایشان مبارزه می کردند؛ اما ما نه تنها ایدئولوژی های توتالیتر را کنار نهادیم، بلکه آرمان خواهی را هم رها کرده ایم. مبارزه را هم تعطیل کرده ایم و اندکی نمی اندیشیم که اگر تا ابد در باره مفهوم آب بحث و گفت و گو کنیم، از دل مفهوم آب ، آب بیرون نمی آید. اگر تا ابد در باره مفهوم آزادی و دموکراسی گفت و گو کنیم، از دل این مفاهیم آزادی و دموکراسی بیرون نخواهد آمد. نسل دهه چهل و پنجاه، فلسفه و تئوری را مسخره می کرد ، آن را بورژوایی می خواند و فقط به پراتیک می اندیشید. نسل امروز به درستی به دنبال نظریه و تئوری است، اما عمل را به فراموشی سپرده و دموکراسی را به " روش" و " داور حل منازعه" تقلیل داده است. دموکراسی " ارزش " و " آرمان" تلقی نمی شود و تصور می شود که مفت به چنگ می آید. از این رو، " فایده گرایان بدون هزینه" یعنی کسانی که بدون پرداخت هزینه لازم برای رسیدن مقصد، می خواهند دولت را در چنگ بگیرند، کارگران، زنان، معلمان، دانشجویان و دیگر مبارزان آزادی را تنها گذاشته اند. ما نه تنها هیچ کاری برای اینان انجام نمی دهیم، بلکه در حد رساندن صدای آنان به گوش جهانیان نیز کاری نمی کنیم. به فکر زندانیان باشیم، آنها را تنها نگذاریم، همه ما در زندانی شدن آنها اخلاقاً مسئول هستیم. شجاعانه با وجدان خود روبرو شویم.
پس از تغيير کنسول سفارت ونزوئلا در تهران به دليل يک رسوايي اخلاقي، تعداد زيادي از دختران جوان زير ۲۵ سال ايراني در اين سفارت استخدام و هرچند توانايي زيادي در مترجمي و انجام فعاليتهاي ديپلماتيک دارند، در عوض زينتدهنده مجالس و ميهمانيها و بزمهاي شبانه کارکنان اين سفارتخانه شدهاند
در حالي که ايران خانه دوم هوگو چاوز، رئيسجمهور ونزوئلا خوانده شده و وي با چفيه بر يادبود شهداي دفاع مقدس حضور پيدا کرد، گوشههايي از فساد اخلاقي موجود در سفارت ونزوئلا در تهران افشا شد.به گزارش خبرنگار «بازتاب»، پس از تغيير کنسول سفارت ونزوئلا در تهران به دليل يک رسوايي اخلاقي، تعداد زيادي از دختران جوان زير ۲۵ سال ايراني در اين سفارت استخدام و هرچند توانايي زيادي در مترجمي و انجام فعاليتهاي ديپلماتيک دارند، در عوض زينتدهنده مجالس و ميهمانيها و بزمهاي شبانه کارکنان اين سفارتخانه شدهاند.
در ميهمانيهاي اين سفارتخانه که با سرو مشروبات الکلي همراه است، دختران ايراني با وضع زنندهاي حضور پيدا ميکنند. کارکنان سفارت ونزوئلا همچنين دختران جوان ايراني را طبق رسم خاصي بين خود قرعهکشي ميکنند.اين در حالي است که هنوز آثار اقدامات کنسول سابق ونزوئلا در تهران که پس از رسوايي اخلاقي رابطه وي با يک زن شوهردار ايراني اخراج و موجب تغيير ناگهاني تمام اعضاي اين سفارتخانه شد، باقي مانده است.گفته ميشود ديپلماتهاي جديد سفارت ونزوئلا که اکثرا بدون سابقه ديپلماتيک هستند، با انداختن چفيه و گرفتن تسبيح، به مزاح ميپردازند.دبير اول سفارت نيز که از کارکنان لجستيک شرکت HP در ونزوئلا بوده، فاقد هرگونه سابقه ديپلماتيک ميباشد و گفته ميشود اين وضعيت حتي مورد طعنه ديگر ديپلماتهاي کشورهاي آمريکاي لاتين شده است.
منبع: ميزان نيوز
کودتا عليه آزادي و جمهوريت
در حالي كه ابعاد موج جديد سركوب منتقدان در ايران هر روز بيشتر و آشكارترميشود، فعالان سياسي روز به روز بيشتر به اين نتيجه ميرسند كه برنامه "معامله با خارج – سركوب در داخل" به طور جدي در دستور كار دولت قرار گرفته است. اما موج محكوميت بحرانسازيهاي اخير دولت در داخل كشور به حدي گسترده است كه جبههاي از محافظهكارترين بخشهاي جبهه اصلاحات تا دگرانديشان مخالف نظام را در برابر اين سركوبها قرار داده است.
اتفاقاتي نظير توقيف و فيلتر شدن خبرگزاري ايلنا، پلمب دفتر سازمان ادوار تحكيم وحدت و بازداشت اعضاي آن، بازداشت اعضاي دفتر تحكيم، لغو امتياز روزنامه مشاركت، پيدا شدن دلايل جديد براي توقيف روزنامه هم ميهن و ادامه فشار بر مطبوعات منتقد، بازداشت منصور اسانلو و چندين اتفاق ديگر از اين دست كه همگي در هفته گذشته انجام گرفت، نشان ميدهد كه موجي جديد براي برخورد با همه منتقدان از اصلاح طلب تا دگرانديش در دستور كار دولت قرار گرفته است.
اما در سمت مقابل، احزاب و گروههاي اصلاح طلب نظير جبهه مشاركت و سازمان مجاهدين انقلاب، كانون نويسندگان ايران، فعالان جنبش زنان و فعالان دانشجويي نيز يكصدا به اعتراض به اين برخوردها برخاسته و ديگران را نيز به ايستادگي در برابر اين روند دعوت كردهاند؛ روند سركوبي كه به عقيده بسياري از فعالان سياسي و اجتماعي، در راستاي بسترسازي براي سازش با كشورهاي غربي در زمينه پرونده هستهاي انجام ميشود. در همين ارتباط محمدعلي ابطحي، رييس دفتر و معاون خاتمي در سايت شخصي خود مينويسد: "علاوه بر دستگيري هاي قبلي، ۱۶ نفر در مسائل دانشجوئي، در اين روزها دستگير شده اند. دفاتر کاري تحکيم وحدت پلمپ شده است. قبلاً هم در سالي که در آن هستيم، دانشجويان مورد تعرض قرار گرفته بودند. افراد ديگري هم دستگير شده اند. بعد از توقيف هم ميهن، ايلنا هم توقيف شد. از راديوهاي خارجي هم مي شنويم که مي گويند ايران در مسائل هسته اي حرکتش آرام تر شده است. در عالم سياست پيش بيني مي شد که سازش با قدرت هاي خارجي با قرباني کردن و فشار بر گروه هاي داخلي همراه خواهد بود."
منبع: روز
بيش از420 فعال سياسي، اجتماعي، فرهنگي و دانشگاهي با انتشار بيانيه اي ضمن اعتراض به برخوردهاي انتظامي ـ امنيتي با دانشجويان و فعالان دانشجوييبه مسئولان "بلندپايه کشور هشدار" دادند که "راه ها و روش هايي را برگزينند که تنها در مسير تحقق آرمان هاي ملت باشد، و از بکارگيري روش هايي که به نارضايتي هاي عمومي، از جمله خانواده هاي دانشجويان دامن مي زند" بپرهيزند.
متن اين بيانيه به اين شرح است:
مقام هاي انتظامي- امنيتي در سالروز حادثه 18 تير در جهت مهار اعتراض هاي قانوني دانشجويي و فعالان دانشگاهي، که چيزي چون اجراي قانون، رعايت حقوق بشر و آزادي دوستان هم بندشان را نمي خواهند، دست به دستگيري هاي گسترده، ضرب و جرح دانشجويان متحصن و معترض و بستن در خوابگاه ها و دفاتر احزاب و گروه هاي دانشجويي زده اند.
در آخرين مورد از اين دست اقدام ها که با هدف تشديد فضاي رعب و وحشت در کشور و فرو پاشاندن تشکل هاي دانشجويي صورت مي گيرد، در روز دوشنبه 18 تيرماه 86 شش تن از اعضاي شوراي مرکزي دفتر تحکيم وحدت، که در اعتراض به تداوم بازداشت 8 دانشجوي دانشگاه اميرکبير در برابر اين دانشگاه متحصن شده بودند، مورد تهاجم قرار گرفته، پس از دستگيري و بازداشت به مکان يا مکان هاي نامعلومي انتقال داده شدند. در پي اين برخورد غيرقانوني، محل دفتر رسمي "سازمان دانش آموختگان ايران اسلامي" ( ادوار تحکيم وحدت) نيز مورد تهاجم مسلحانه ماموراني از نيروهاي انتظامي اي قرار گرفت که به دروغ به مردم مي گفتند در حال دستگيري توزيع کنندگان مواد مخدرو مبارزه با قاچاقچيان هستند. در جريان اين تهاجم نيز دست کم شش تن از اعضاي شوراي مرکزي سازمان يادشده، و حتي مادر سالخورده يکي از دانشجويان بازداشت شده، دستگير شده و به نقطه اي نامشخص انتقال يافتند و بخشي از اموال اين گروه قانوني تخريب و يا توقيف شد.
تهاجم به فعالان دانشجويي و تحت فشار قرار دادن دانشجويان در محل تحصيل يا خوابگاه هاي آنان در شرايطي صورت مي گيرد که ديگر فعالان حقوق بشر، از جمله دست اندرکاران استيفاي حقوق زنان، نهادها و سنديکاهاي کارگري، روزنامه نگاران و مديران مطبوعات در ماه هاي اخير زير بالاترين فشارها و اتهام ها قرار گرفته اند.
اين گونه برخوردها به صورت آشکار و روشن با روح و مفاد قانون اساسي ايران، اعلاميه جهاني حقوق بشر و به ويژه مصوبه مجمع عمومي سازمان ملل با عنوان "اعلاميه حقوق ومسئوليت هاي افراد، گروه ها وارگان هاي دست اندرکار ارتقاء وحمايت از حقوق بشر جهاني وآزادي هاي اساسي"- که ايران متعهد به اجراي کامل آن است- مغايرت دارد و حقوق اساسي و آزادي هاي شهروندان، از جمله دانشجويان را براي برگزاري تجمع هاي مسالمت آميزسلب مي کند.
در اصل 9 قانون اساسي ايران تصريح شده است: "درجمهوري اسلامي ايران آزادي و استقلال و وحدت و تماميت ارضي کشور از يکديگر تفکيک ناپذيرند و حفظ انها وظيفه دولت و آحاد ملت است. هيچ فرد يا گروه يا مقامي حق ندارد به نام استفاده از آزادي به استقلال سياسي، فرهنگي، اقتصادي و نظامي و تماميت ارضي ايران کمترين خدشه اي وارد کند و هيچ مقامي حق ندارد به نام حفظ استقلال و تماميت ارضي کشور آزاديهاي مشروع را، هرچند با وضع قوانين و مقررات، سلب کند."
در اصل 27 قانون اساسي نيز آمده است: "تشکيل اجتماعات و راهپيمائي ها، بدون حمل سلاح، به شرط آنکه مخل به مباني اسلام نباشد، آزاد است." اين اصل از جمله معدود اصول قانون اساسي ايران است که در نحوه ي اجراي آن بحثي از "قانون" ويا تصويب"قانون تفصيلي" نيامده است. به معناي ديگر، اصل 29 ادامه ي طبيعي اصل 9 قانون اساسي است که اذعان دارد هيچ مقامي حق ندارد حتي با وضع قوانين و مفررات "آزادي مشروع تشکيل اجتماعات و راهپيمائيهاي غيرمسلحانه و مسالمت جويانه" را از آحاد ملت ايران سلب کند.
دانشجويان تحصن کننده در برابر دانشگاه اميرکبير و تجمع کنندگان در محل دفتر "ادوار تحکيم وحدت" نه تنها دست به کوچکترين اقدام غيرمسالمت جويانه اي نزده بودند، بلکه با آرامش خواستار دستيابي به حقوق مسلمشان، از جمله آزادي دوستان دانشجوي خويش، بوده اند. اين حقي است که در بند يک ماده 20 اعلاميه جهاني حقوق بشرمورد تاکيد قرار گرفته است: "هرشخصي حق دارد از آزادي تشکيل اجتماعات، مجامع و انجمنهاي مسالمت آميز بهره مند گردد."
ما امضا کنندگان اين بيانيه، ضمن اعتراض به تشديد فضاي ناامني و بي ثباتي در کشور از طريق سلب آزادي هاي اساسي ملت و برخوردها و بازداشت هاي غيرقانوني، از جمله دستگيري هاي اخير، خواستار آزادي فوري اعضاي شوراي مرکزي دفتر تحکيم وحدت، اعضاي ادوار تحکيم وحدت و هچنين 8 دانشجوي بازداشت شده دانشکده اميرکبير هستيم.
ما، فعالان سياسي، اجتماعي، فرهنگي ودانشگاهي، به مسئولان بلندپايه کشور هشدار مي دهيم که راه ها و روش هايي را برگزينند که تنها در مسير تحقق آرمان هاي ملت باشد، و از بکارگيري روش هايي که به نارضايتي هاي عمومي، از جمله خانواده هاي دانشجويان دامن مي زند، و نيز، به دليل زيرپا گذارده شدن آزادي هاي اساسي پرونده تخلفات جمهوري اسلامي از حقوق بشر هر روز در مجامع بين المللي گشوده شده و در گفت و گوهاي دوجانبه يا چندجانبه مقام هاي سياسي و ديپلمات هاي ايران با همتايان خارجي آنان مطرح گردد، به شدت پرهيز کنند.
امضا کنندگان اين بيانيه عبارتند از:محسن آرمين، محمد آزادى، حميد آصفي، زهره آقاجري هاشم آقاجري، سامر آقايي، مسعود آقايي، ناصر آملي، غلام حيدرابراهيم بايسلامي، هادي احتظاظي، منوچهر احتشامي، هادي احتظاظي، حميد احراري، طاهر احمدزاده، بابک احمدي، حسن احمدي، محسن احمدي، نعمت احمدى، محمود احمديان، بهمن احمدي اموئي، محمدرضا احمدي نيا، مصطفي اخلاقي، رسول اخوت، بها الدين ادب، ساجد اردبيلي، بهروز اسدنژاد، حسن اسدي زيدآبادي، رشيد اسماعيلي، مهدي اسماعيلي، مرتضى اشفاق، حميد آصفى، سهيل آصفي، حسن افتخاراردبيلي، جلال اقتدارى، اعظم اكبرزاده، زهرا اكبرزاده، علي رضا اکبرزادگان، علي اکرمي، عبدالمجيد الهامي، محمود امير احمدى، مهدي اميني زاده، حسين انصاري راد، حامد ايران شاهي، مصطفي ايزدي، مجتبي بديعي، كمال الدين بازرگانى، اكبر بديع زادگان، رحمت الله برهانى، ابوالفضل بازرگان، عبدالعلي بازرگان، فرشته بازرگان، محمد نويد بازرگان، ملکه بازرگان، فتانه بازرگان، مسعود باستاني، مختار باطولي، ايرج باقرزاده، روح الله باقرزاده، پروين بختيارنژاد، محمد بذرپور، محمد بسته نگار، مهدي بسته نگار، محمد بک نظري، محمد حسين بني اسدي، عماد بهاور، محمد بهزادى، حميد بهشتى، محمد بهفروزى، راضيه بوستانکار، مرضيه بوستانکار، جلال بهرامي، صفا بيطرف، زهرا بيگري، صديقه بيگري، طاهره بيگلري، مريم بيگلري، مسعود پدرام، جعفر پناهي، عباس پوراظهرى، سعيد پورعزيزي، رضا پويان، محمود پيش بين، حبيب الله پيمان، مجيد پيمان، عباس تاج الديني، سيدمصطفى تاج زاده، عبدالرضا تاجيك، حميد تاجرنيا، هادي تفنگچي، مصطفى تنها، رضا تهرانى، مسعود توانگر، غلامعباس توسلى، محمد توسلى، محمدرضا توسلى، خالد توكل، مريم جعفري، رضا جعفريان، حميدرضا جلائى پور، جلال جلالي زاده، علي جمالي، مجتبي جهاني، رضا حاجى، مجيد حاجي بابائي، بهمن حافظى، سعيد حبيبي، مهدي حبيبي، سعيد حجاريان، طه حجازى، آرش حجتي، حميد حديثي، علي حديثي، حسين حريرى، حميد حسامي، آيدين حسنلو، بهزاد حق پناه، جمشيد حقگو، فاطمه حقيقت جو، وحيد حقيقي، على حكمت، ابوالفضل حكيمى، عبدالكريم حكيمى، مجيد حكيمى، محمد رضا حمسى، مريم حيدري، مجتبي خاکپور، جعفر خائف، نبي اله خانزاده مرخالي، هادي خانيكي، رضا خجسته رحيمي، ابراهيم خدادادى، مهدي خدادادى، امير خرم، حسين خطيبي، محمد خطيبي، مجتبي خندان، ابراهيم خوش سيرت سليمي، اسماعيل خوش محمدى، هوشنگ خيرانديش، محمدعلى دادخواه، محمد دادفر، رسول دادمهر، محمد داديزاده، محمدمهدى دانشيان، فريبا داودي مهاجر، محمود درد كشان، محمود دل آسايى، ، عباس دهقان نژاد، مصيب دوانى، پروين دخت دفتري، ابراهيم دينوي، فاطمه راكعي، محمد صادق ربانى، تقي رحماني، حسن رحماني، جواد رحيم پور، محمدجواد رجائيان، عليرضا رجايى، جعفر رسولي، محمد صادق رسولي، احد رضائى، اصغر رضائى، بيوك رضائى، عبدالعلي رضائي، محمد رضائي، بهمن رضا خانى، سعيد رضوى فقيه، حسين رفيعى، عبدالله رمضانزاده، مهدى رهنما، رضا رئيس طوسى، نفيسه زارع کهن، فياض زاهد، جمال زره ساز، علي زرين، اکبر زماني، محمد ابراهيم زمانى، پرويز زندى نيا، احمد زيدآبادى، محمد رضا زهدى، سيد مجتبي سادات، عليرضا ساريخانى، جليل سازگارنژاد، احمد ساعى، نسرين ستوده، سعيده سحابي، عزت الله سحابى، فريدون سحابى، هاله سحابى، عيسي سحرخيز، فرزاد سخنور، محمد سرچمى، بيوک سعيدي، عبدالفتاح سلطاني، مرتضي سلطانيه، محمد جواد سليماني، علي سماواتيان، علي سميع نژاد، علي سياسي راد، محمدعلي سيدنژاد، سيد محمد علي سيفزاده، هاله سينکي، محمود شاددل بصير، ابراهيم شاكرى، لاله شاکري، تقى شامخى، على شاملومحمودي، محمد شانه چى، حسين شاه حسيني، مريم شباني، جواد شرف الديني، شهلا شرکت، سعيد شريعتي، محمد شريف، حجت الله شريفي، معصومه شفيعي، كاظم شكري، مازيار شکوري گيلچالان، الله وردى شمبورى، ماشا الله شمس الواعظين، احمد شهامت دار، حسن شهبازي، صابر شيخ لو، احمد شيرزاد، مهدي شيرزاد، سعيد شيركوند، فيروزه صابر، هدي صابر، محمد صاحب محمدي، محمد صادقي، هاشم صباغيان، احمد صدر حاج سيدجوادى، رضا صدر، احمد صدري، سميرا صدري، محمود صدري، باقر صدري نيا، مظفر صفري، مهدى صراف، فضل الله صلواتى، كيوان صميمى، جليل ضرابي، على اشرف ضرغامى، فريدون ضرغامى، سيد شهاب الدين طباطبائي، اعظم طالقانى، حسام طالقانى، طاهره طالقانى، نرگس طالقانى، اكبر طاهرى، بهروز طاهري، بهزاد طاهري، رئوف طاهرى، سيامک طاهري، محمد طاهرى، امير طيراني، کيان ظهرابي، هما عابدي، آرزو عابديني، وحيد عابديني، سيد جعفر عباس زادگان، عباس عبدي، فيضاله عرب سرخي، روئين عطوفت، جواد علائي، باقر علائي، علي علوي، عليرضا علوى تبار، محمدباقر علوى، رضا عليجاني، على عليزاده نائينى، محمد جعفر عمادى، محمود عمرانى، على اصغر غروى، عليرضا غروى، ماجد غروى، مسيح غروى، سعيد غفارزاده، محمد حسين غفارزاده، مسعود غفاري، على غفرانى، مهدى غنى، فريده غيرت، محمدتقى فاضل ميبدى، مجتبي فتحي، باقر فتحعلي بيگي، مهدي فخرزاده، مرتضي فلاح، ارسلان فلاح حجت انصاري، مقصود فراستخواه، پويان فخرآيي، غفار فرزدى، شهين فرزين پژوه، حسن فرح آبادي، فاطمه فرهنگ خواه، حسن فرهودي نيا، حسن فريد اعلم، احمد قابل، هادى قابل، حسين قاضيان، عباس قائم الصباحي، خسرو قشقايى، ماهرو قشقايى، رحمانقلى قلى زاده، مهدي قليزاده اقدم، عبدالحسين قمي زاده، عبدالمجيد قندى زاده، نظام الدين قهارى، مصطفى قهرمانى، حجت الله قياسى، رحمان كارگشا، امير حسين کاظمي، مرتضى كاظميان، جعفر كامبوزيا، هادي كحالزاده، محسن كديور، منوچهر كديور، خسرو كردپور، مسعود كردپور، على كرمى، حامد کشاني، فريدون کشکولي، ناصر کميليان، پروين كهزادى، الهه كولائي، يعقوب كوثرى، محمد كيانوشراد، بهناز كياني، بيژن گل افرا، فاطمه گوارايي، علي اصغر گواهي، اکبر گنجي، مسعود لدنى، حسين لقمانيان، احسان مالکي پور، محمد تقى متقى، حسين مجاهد، محسن محققى، نرگس محمدي، نوشين محمدي، محمد محمدى اردهالى، فخرالسادات محتشمي پور، سيد على محمودى، احمد مدادي، فريد مدرسي، حسين مدني، سعيد مدنى، ماشاءالله مديحى، مرضيه مرتاضي لنگرودي، فريد مرجائي، مصطفى مسكين، رضا مسموعى، ضيا مصباح، ليلا مصطفوى، مصطفى مصطفوى، عباس مصلحى، محمد جواد مظفر، مهدي معتمدي مهر، احمد معصومي، بدرالسادات مفيدى، مرتضى مقدم، علي مقيمي، فهيمه ملتى، ابوذر ملکي، عمار ملکي، کاظم ملکي، مجيد ملکي، محمد ملکي، مصطفي ملكيان، علي مليحي، احمد منتظرى، سعيد منتظرى، قدرت منصوري، خسرو منصوريان، کياندخت مهدوي، كيوان مهرگان، آمنه موسوي، سيدرضا موسوى سعادتلو، سيد علي اکبر موسوي خوئيني، يوسف مولائي، على مومنى، محمود مومنى، امير ميرخانى، سيد سراج الدين ميردامادي، وحيد ميرزاده، فرشته ناصرگيوه چى، حسن نراقى، امير سعيد نصراللهي، محمود نعيم پور، احمد نعمت زاده، جعفر نقمي، محمود نكوروح، امير نكوفر، محمد تقى نكوفر، سيد حميد نوحى، امير حسين نوربخش، فخرالسادات نوربخش، منوچهر نوربخش، صالح نيكبخت، غلامرضا نيک صفت، احمد هادوي، محمد هادي هاديان، هادى هادى زاده يزدى، فريد هاشمي، حميد هداوند، سيدهاشم هدايتي، خليل هراتي، عليرضا هندى، احسان هوشمند، رسول ورپايى، منصور وفا، باقر ولى بيك، جليل ولى بيك، سجاد ويس کلاري، اعظم ويسمه، رحيم ياورى، على فريد يحيايى، محمود يگانلي، كاظم يزدى، ابراهيم يزدى، حسن يوسفى اشكوري، حسن يوسفيان آراني.
يك هزار مدافع حقوق برابر با صدور بيانيه اي خواستار آزادي فوري دانشجويان زنداني شدند
امروز در سالگرد واقعه 18 تیر، شش تن از فعالان جنبش دانشجویی: بهاره هدایت (دبیر کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت و فعال جنبش زنان) به همراه پنج تن دیگر از اعضای شورا مرکزی تحکیم (محمد هاشمی، علی نیکو نسبتی، مهدی عربشاهی، حنیف یزدانی و علی وفقی) که با استناد به اصل 27 قانون اساسی مبنی بر آزادی اجتماعات، در مقابل دانشگاه امیرکبیر (در خیابان ولیعصر)، کنار هم نشسته بودند (و پلاکاردهایی برای آزادی دوستان شان در دست داشتند)، دستگیر و زندانی شدند. این شش فعال دانشجویی آنجا نشسته بودند تا بگویند چرا پس از گذشت 2 ماه از بازداشت 8 تن از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر (عباس حکیم زاده، علی صابری، احمد قصابان، مقداد خلیل پور، مجید توکلی، پویان محمودیان، مجید شیخ پور، احسان منصوری) با نادیده گرفتن کلیه قوانین و ضوابط آیین دادرسی، از داشتن وکیل محروم هستند و 2 نفرشان هنوز از تماس یا ملاقات با خانواده خود محروم مانده و در انفرادی به سر می برند؟ صبح امروز این شش جوان عدالت خواه، مظلومانه نشسته بودند تا خواهان آزادی هرچه سریعتر دوستان دانشجوی خود شوند. اما نه فقط تحصن کوچک و مسالمت آمیز و قانونی شان با خشونت و دستگیری آنها پایان داده شد بلکه چند ساعت بعد ناگهان به دفتر سازمان ادوار تحكيم وحدت نیز یورش برده و با پلمب غیرقانونی آن، همه کسانی را که در آن مکان حضور داشتند (عبدالله مومني، بهرام فياضي، مرتضی اصلاحچی، مجتبی بیات، عزت الله قلندری، حبیب حاج حیدری، مسعود حبیبی، سعید حسین نیا، آرش خاندل و اشکان غیاسوند) بازداشت کرده اند و امروز بهاره هدایت، به عنوان تنها دختر در میان جمع 16 جوان دستگیرشده دیگر، احتمالا یکه و تنها در بخش زندان زنان زیر فشار روحی و روانی بیشتری قرار داد. پیش از آن نیز برای برخی از فعالان دانشجویی دیگر که در جنبش زنان نیز فعال هستند، احکام سنگین و غیرقابل باوری صادر کرده اند. نمونه بسیار تاسف برانگیز آن، حکم سنگین دلارام علی است که در تجمع قانونی و مسالمت آمیز 22 خرداد میدان هفت تیر مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود و در دادگاه انقلاب به 2 سال و 10 ماه حبس قطعی و 10 ضربه شلاق محکوم شد یا آزاده فرقانی، نسیم سلطان بیگی و بهاره هدایت، که صرفا به اتهام شرکت در تجمع قانونی و مسالمت آمیز 22 خرداد، به 2 سال حبس تعلیقی محکوم شدند. به راستی معلوم نیست بر سر قانون اساسی که حق تجمع و تحصن را با صراحت به رسمیت شناخته، چه آمده است، که این چنین حتا از تحصن مدنی شش نفر از فعالان دانشجویی که به تنهایی بر زمین سرد محیط متعلق به خودشان (یعنی دانشگاه) روی زمین نشسته اند نه تنها جلوگیری می شود بلکه آنان را زندانی می کنند و 10 نفر دیگر را لابد به جرم «تجمع در آپارتمانی کوچک» متعلق به خودشان (دفتر ادوار تحکیم) بازداشت می کنند؟ آن 8 نفر دانشجوی جوان دانشگاه پلی تکنیک و امروز این 16 جوان فعال در جنبش دانشجویی و نیز دختران جوان و مدافع حقوق برابر همچون بهاره هدایت، دلارام علی و... همگی فرزندان سرافراز این جامعه و نیز جنبش زنان هستند که امروز بدون هیچ ضابطه ای به زندان ها سپرده شده اند یا احکام سنگین دریافت کرده اند. ما زنان این مرز و بوم ، این جوانان برومند را با خون جگر بزرگ کرده ایم و آنان را در جامعه ای مملو از اعتیاد رو به گسترش مواد مخدر، و جرم و خشونت رو به تزاید، سالم و آزادمنش بار آورده ایم، ما آنان را بزرگ کرده ایم تا با شور و ایمان لایزال شان به احقاق حق و آزادی، برای سرزمین شان خوشبختی و عدالت به ارمغان آورند، تا زندگی ساز شوند، تا ارزش های زیبای برابری انسان ها را پاس بدارند، تا شعله های امید به فردای بهتر را زنده نگه دارند. پس چرا باید مورد ضرب و شتم قرار گیرند و زندانی شوند و از آموخته های انسانی مادران شان در «اعتراف نامه ها»، به «توبه» مجبور شوند ؟ شما ای «پدران حکومتی»، بدانید ما زنان ایران زمین با احساس و عشق مادرانه، این جوانان را با وجود هزاران تنش و خشونتی که در جامعه ایجاد کرده اید، بزرگ کرده ایم و به آنان آموخته ایم که هرآن چه خوبی و زیبایی و رفاه و خوشبختی را برای خود می خواهند با بقیه مردم هموطن شان تقسیم کنند. این موج خشونتی که امروز راه انداخته اید، خواهی نخواهی مادران این مملکت را در برابر خودتان قرار داده اید. ما زنان همواره در زندگی خود صبور بوده ایم تا زندگی بهتری برای فرزندان مان بسازیم، اما بدانید اگر پای زندگی فرزندان مان به میان آید، «صبر» و «خاموشی» را فراموش خواهیم کرد. چرا که امروز احساس می کنیم وظیفه انسانی و اخلاقی و نیز مادرانه ماست که فرزندان مان را از خشونت و تحمل مجازات های غیرمنصفانه و غیرقانونی، حفظ کنیم و البته می دانیم هیچ سلاحی نداریم به جز عشق به آینده فرزندان سرزمین مان، از این رو با چنگ و دندان هم که شده آن را پاس خواهیم داشت. همچون وقتی که در خانواده سینه سپر می کنیم و جگر گوشه هایمان را از خشونت برخی «پدران» کم تحمل شان حفظ می کنیم، امروز نیز در برابر این موج خشونت، سینه مادرانه خود را سپر خواهیم کرد و برای آزادی فرزندان مان لحظه ای از تلاش دست نخواهیم کشید
ادوارنيوز
منصور اسانلو ربوده شد
در ساعات پاياني روز گذشته، اتوبوس عمومي حامل منصور اسانلو، رئيس هيات مديره سنديکاي کارگران شرکت واحد تهران وحومه در محدوده دويست متري خانه او در شرق تهران توسط يک دستگاه خودروي پژو متوقف شده و وي به زور به داخل پژو منتقل گرديده است. ماموران لباس شخصي، سپس وي را با خود برده اند و در حالي که فضاي محل ربودن خياباني، با ضرب و شتم شديد اسانلو فريادهاي او، به شدت ملتهب بوده، به مردم معترض گفته اند که "داريم دزد دستگير مي كنيم".
خبرهاي رسيده از انتقال منصور اسانلو به نقطه اي نامعلوم حکايت مي کند. برخي از منابع خبري نيز گزارش داده اند که راننده ي اتوبوسي که منصور اسانلو سوار آن بوده است حادثه را به همکاران و خانواده ي او خبر داده و هم اينک ماموران 110 نيروي انتظامي براي "رسيدگي" به ماجرا در خانه اسانلو به سر مي برند. ابراهيم مددي، نائب رئيس سنديکا که به تازگي از بازداشت چند روزه توسط وزارت اطلاعات رها شده است از علل ربودن خياباني منصور اسانلو ابراز بي اطلاعي کرده و ضمن محکوم کردن نحوه برخورد ماموران امنيتي و ضرب شتم شديد رئيس سنديکاي کارگران شرکت واحد خواستار آزادي بدون قيد و شرط و سريع وي شده است.
روز
بازداشت شدگان 18 تيرماه 1386, دانشجویان و تمام زندانيان سياسی را آزاد کنيد
درهیجدهم تیر ماه 1378، ماموران انتظامی و لباس شخصی های رژیم چنان براین اقامتگاه دانشجویی تاختند و ازآن ویرانه ای ساختند که یادآور فردای آزادی خرمشهر از چنگال ارتش جنایتکار بعثی بود. همه چیز آسیب دیده بود. شیشه خرده و خون و سیاهی آتش زدن های عمدی همه حا را فرا گرفته بود. فاجعه در حدی بود که هیچ هنر عکاسی و هیچ هنر گزارشگری توان به تجسم کشیدن این صحنه ها را نداشت.امروز در هشتمين سالگرد قيام دانشجويی 18 تير , اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که از ساعت ۶ صبح در پاسداشت ۱۸ تیرماه و در اعتراض به ادامه بازداشت ۸ دانشجوی دانشگاه پلی تکنیک در برابر دانشگاه پلی تکنیک متحصن بودند مقارن ساعت ۷:۳۰ دقیقه با حمله نیروهای انتظامی و لباس شخصی بازداشت و به نقطه نامعلومی منتقل شده اند. گزارش شاهدان عینی از درگیری دانشجویان پیش از بازداشت با پلیس حکایت دارد.بنابرگزارشات رسیده حدود ساعت 11 صبح امروزنیز مامورین لباس شخصی با حمله به دفتر ادوار و شکستن درب وارد این مکان شده و دانشجویان و افراد حاضر در آنجا را دستگیر و به مکان نامعلومی انتقال داده اند. گفته میشود در جریان این حمله، ماموران به شلیک دو گلوله نیز اقدام کرده اند.
در دو سال اخیر که دولت نهم یک انقلاب فرهنگی دوم را پیگیری میکند، فشار براستادان و دانشجویان روز به روز فزونی گرفته است. حاکمیت برای تداوم قدرت خود محدوده آزادیهای همه ملت، بویژه دانشجویان را با اخراج از دانشگاهها، ارسال پرونده ها به کمیته های انضباطی و فرستادن صدها نفراز دانشجویان دانشگاههای ایران با اتهامات واهی به دادگاههای انقلاب، تنگ تر میکند.امروز ايران با نابساماني هاي اقتصادي ، اجتماعي ، فرهنگي , سياسي و خطر جنگ و تجزيه روبرو است.جنبش دانشجوئی با تمام وجود و با تحمل هزينه های سنگين در مقابل سرکوب ايستاده , توطئه ها و نقشه های سرکوبگران و گردانندگان رژيم را خنثی ميکند. ما بر این باوريم که قشر دانشجو از هشیارترین و آگاهترین اقشار جامعه است و باید بتواند آزادانه و با مسالمت خواسته های صنفی و سیاسی واجتماعی خود و ملت ایران را به گوش جهانیان برساند. دانشگاه باید از استقلال کامل، همچون همه دانشگاهها ومراکز معتبر علمی جهان، برخوردار باشد. جبهه ملی ایران خواستار آزادی و بازگشت به کلاس درس همه دانشجویان و آزادی تمام زندانيان سياسی که بمناسبت بیان عقیده درزندان هستند, میباشد
جبهه ملی ایران آمریکا
هیجدهم تیر 1386
گزارش دریافتی: با نزدیک شدن ۲۲ تیرماه، هجدهمین سالروز ترور دکتر قاسملو، رهبر فقید حزب دمکرات کردستان ایران به دست دیپلمات تروریستهای جمهوری اسلامی در اتریش و آمادگی مردم کردستان برای اعتصاب عمومی در این روز، همچون سالهای گذشته، جو شدید امنیتی در شهر سقز که یکی از شهرهای بزرگ و استراتژیک کردستان میباشد و در ۲ سال گذشته، همگام با شهر مهاباد پیشقدم و مبتکر اعتصاب بازار بوده، برقرار شده است.
در طی هفته گذشته صدها اعلامیه و تراکت با مضامین دعوت به اعتصاب عمومی در بین بازاریان و اصناف و رانندگان سقز توزیع شده است و به وسیله تماس تلفنی نیز از کسبه بازار دعوت به عمل میاید که همچون ۲ سال گذشته در این اعتصاب سراسری که میرود به سنتی فراگیر تبدیل شود، شرکت کنند.
رژیم و نیروهای سرکوبگر نیز با ترس و اضطراب نظارهگر بوده و با گسیل کردن صدها نیروی ضد شورش از شهرهای تکاب و میاندواب به شهر سقز، عملا قصد ترساندن و زهر چشم گرفتن مردم سقز و به خشونت کشیدن این حرکت و اعتصاب آرام و مدنی مردم سقز را دارد و در طی چند روز گذشته اداره اطلاعات با فراخواندن دها تن از اقشار مختلف مردم و بالاخص کسبه و بازاریان جو کاملأ پلیسی و امنیتی را در سقز بوجود آورده است.
اما با این حال تمام چشمها و امیدها به پیروزی دگربار اعتصاب عمومی امسال شهرهای کردنشین و مخصوصأ به ۲ شهرستان سقز و مهاباد دوخته شده است که همچون سالهای گذشته با موفقیت تمام اعتصاب را به انجام و پوزه رژیم را به خاک بمالند.
ايران پرس نيوز
خبر سنگسار جعفر كياني در روستاي "آقچه كند" از توابع تاكستان قزوين را اگرچه هنوز هيچ منبع رسمي قضايي تاييد نكرده است، اما اخبار غير رسمي زندان و دادگستري، حكايت از اجراي حكم اين محكوم به سنگسار دارد. وكيل مكرمه ابراهيمي، همجرم فرد سنگسار شده، سنگسار اين افراد را منافي تعهدات بين المللي ايران، و اعدام آنها را، اجراي حكم بدون محاكمه و مصداق عيني قتل نفس مي داند.
گرچه خبر سه روز پس از اجراي حكم، در روستايي از توابع تاكستان قزوين، به پايتخت رسيد، اما هنوز هيچ منبع رسمي قضايي صحت يا سقم اجراي حكم سنگسار براي جعفر كياني را تاييد يا تكذيب نكرده است. با اين حال حسن قاسمي رئيس كل دادگستري استان قزوين بدون جواب روشني زمينه اجراي حکم سنگساربه خبرنگاري گفته است كه پاسخ اين سوال را از سخنگوي قوه قضائيه بگيريد.
در حالي كه پيش از اين، وي در تاريخ 30 خرداد 1386 و در زماني كه خبر احتمال اجراي حكم براي مكرمه ابراهيمي و جعفر كياني، راهي رسانه هاي ايران و جهان مي شد، و فعالان حقوق بشر ، فعالان كمپين قانون بي سنگسار در ايران و رسانه ها، فعاليتهاي زيادي را براي لغو اين حكم انجام داده بودند، در گفت و گويي با خبرگزاري فارس بصراحت عنوان كرد كه چنين حكمي در قزوين اجرا نمي شود. وي براي رفع اين شايعات، تنها منابع رسمي قضايي را براي اعلام خبر، موجه دانست. در حالي كه از روز پنج شنبه گذشته تا غروب روز يك شنبه (ديروز) با وجود پي گيريهاي فراوان خبرنگاران و با وجود انتشار غير رسمي خبر اجراي حكم در روستاي استان قزوين، هنوز خبري رسمي از اجرا شدن يا نشدن و نيز چگونگي آن توسط مراجع قضايي اعلام نشده است يا ايشان از اعلام پاسخي روشن و قابل انتشار بنام، سرباز زده اند.
سعيد اقبالي وكيل مكرمه ابراهيمي، همجرم جعفر كياني، در گفتگو با "روز" ضمن تاييد شنيدن اخبار غير رسمي سنگسار جعفر كياني، همجرم موكلش، با اظهار نگراني از وضعيت مكرمه مي گويد: "من و همكار وكيلم از آذرماه گذشته براي مكرمه ابراهيمي اعلام وكالت كرديم. و با گذشت هشت ماه از اعلام وكالت، ما هنوز موفق به خواندن پرونده موكلمان نشده ايم و اطلاعاتمان از پرونده خيلي محدود است."
وي در مورد زندگي موكلش توضيح مي دهد: "مكرمه به همراه همجرمش در اسلام شهر زندگي مي كردند و بعد به تاكستان رفتند. آنها داراي دو فرزند هستند كه از سن بچه ها هم بي خبريم اما مي دانيم كه هردو با مادرشان در زندان به سر مي برند."
قاضي صادركننده حكم ، احكام مكرمه ابراهيمي و جعفر كياني را بر اساس "علم قاضي"صادر كرده است. اقبالي دراين باره مي گويد: درخصوص احكامي كه براساس علم قاضي صادر مي شوند بحث و اختلاف نظر زيادي وجود دارد.درمورد اين پرونده نيز مهمترين مساله نداشتن شرايط احصان است. طبق اطلاعاتي كه ما داريم،مكرمه پرونده طلاق با همسرش داشته و احتمالا رابطه عاطفي بينشان وجود نداشته كه اين خود موجب رفع شرايط احصان و قانوني نبودن حكم رجم مي شود.
وي درباره آخرين مراجعه به دادگاه براي درخواست مطالعه پرونده ، زمان آن را هفته گذشته اعلام مي كند و مي گويد كه در آن روز هم متاسفانه موفق به صحبت با قاضي نشدم.
وكيل مكرمه، درخصوص سنگسار جعفر مي گويد كه در يكي دو روز گذشته هم خبر اعدام او را شنيده است و هم خبر سنگسارش را ولي تاكنون هيچ يك از اين دو خبر از سوي مقامهاي رسمي تاييد يا تكذيب نشده اند و خبرهاي غير رسمي حاكي از اجراي حكم هستند.
اقبالي درمورد اجراي هردو مورد سنگسار و اعدام (به جاي سنگسار) آنها را خلاف قوانين يا تعهدات كشور مي داند : "سنگسار، جدا از اينكه ناقض كرامت انساني است ، همان گونه كه بارها گفته شده عدم اجراي آن، جزء تعهدات بين المللي ايران است. و نيز اگر اعدام را به جاي سنگسار اجرا كنند – كه در مواردي ظاهرا اين اتفاق افتاده است- بايد اعلام كنيم كه متهم حق داردكه در روند يك دادرسي عادلانه، محاكمه و مجازات شود. از خصيصه هاي دادرسي عادلانه ، اطلاع متهم از اتهام خود و مجازاتي است كه ممكن است به ان محكوم شود. به نظر من اجراي احكام اعدام به جاي سنگسار صادر شده ، درواقع از مصاديق اجراي حكم بدون محاكمه است و قتل عمد محسوب مي شود. ضمن اينكه سنگسار، جزء مجازاتهاي حدي است و مجازات حد، از نظر فقهي قابل تغيير جايگزين كردن نيست."
درحالي كه روز گذشته خبرنگاران بسياري درصدد رسيدن به پاسخ مشخصي درباره تاييد اجراي حكم سنگسار جعفر كياني از سوي منابع رسمي قضايي بودند، يك منبع آگاه و مطلع، با تاييد اين خبر از انتشار نام خود در رسانه ها پرهيز كرد. وي همچنين تاكيد كرد كه اهالي روستاي "آقچه كند" در مراسم سنگسار شركت نكردند و اين مراسم توسط نيروهاي انتظامي و امنيتي حاضر در محل پايان پذيرفت.
در شرايط كنوني هراس آن مي رود كه اجراي مشابه اين حكم هر آن بر همجرم جعفر ، مكرمه، نيز تكرار شود.
روز
سالروز قیام دانشجویی 18 تیر ماه 1378 بر تمامی آزادیخواهان گرامی باد
به دنبال یورش نیروهای امنیتی و بازداشت اعضای ارشد سازمان دانش آموختگان ؛دفتر مرکزی ادوارتحکیم وحدت پلمب شد
ادوارنیوز: با یورش نیروهای امنیتی به محل دفتر مرکزی سازمان دانش آموختگان ایران(ادوار تحکیم وحدت)تمامی افراد حاضر در آن بازداشت شدند و دفتر مرکزی این سازمان پلمب شد.
پس از بازداشت 6 تن از اعضاي شورای مرکزی دفتر تحكيم وحدت که در مقابل درب ولي عصر دانشگاه اميركبير متحصن شده بودند ، در آغازین ساعات صبح امروز نيروهاي لباس شخصي با حمله به دفتر سازمان ادوار تحكيم وحدت ضمن شليك تير هوايي اقدام به بازداشت حاضران در دفتر آن سازمان كردند.
به گزارش "ادوارنیوز" نیروهای امنیتی پس از شلیک تیر هوایی و با شکستن درب ورودی سازمان دانش آموختگان با اعمال خشونت و به ضرب باتوم افراد حاضر در دفتر آن سازمان را بازداشت به مکان نامعلومی منتقل کردند.
عبدالله مومني ( سخنگو و عضو شورای مرکزی سازمان) بهرام فياضي (عضو شوراي مركزي سازمان) حبیب حاج حیدری (مسئول روابط عمومی سازمان) مجتبی بیات (عضو سابق شورای مرکزی دفتر تحکیم)، عزت الله قلندری و مرتضی اصلاحچی ، مسعود حبیبی، سعید حسین نیا، آرش خاندل و اشکان غیاسوند از افراد بازداشت شده در دفتر سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) هستند.
گفتنی ست نحوه هجوم نيروهاي امنيتي به دفتر سازمان ادوار تحكيم وحدت كه با شليك تير هوايي و اعمال خشونت و شكستن در همراه بوده به گونه اي شديد بوده است كه مردم منطقه با نگراني در محل حاضر مي شوند و جوياي دليل اين حمله مي شوند كه نيروهاي امنيتي براي آرام كردن جو به دروغ خود را مامور مبارزه با مواد مخدر معرفي مي كنند
بیانیه شورای تهران دفتر تحکیم وحدت در اعتراض به دستگیری های روز ۱۸ تیرماه
ادوارنیوز: شورای تهران دفتر تحکیم وحدت با صدور بیانیه ای ضمن اعتراض به دستگیری های صورت گرفته در روز 18 تیر 86 خواستار آزادی هرچه سریعتر اعضای شورای مرکزی و تمامی دانشجویان دربند شد. متن کامل بیانیه به این شرح است: من از مردن نمی ترسم هراسم از نمردن زیر بار یوغ شیطان است نه از جامانده های نسل بوسفیان نه از بوجهل های حافظ قرآن نه از افعی ضحاکان من از تردیدهای کاوه می ترسم من از ماندن به هر قیمت در این ویرانه می ترسم جایی می رسد که سخن گفتن هم جرم می شود. جایی می رسد که اعتراضهای مدنی هم سرکوب می شود. سحرگاه امروز بار دیگر پستوی زندانها ستاره باران شد و ستارگان ستاره دار در چشمان زندانبانان نوری نو افکندند تا بار دیگر شاهد زیر پا گذاشتن حق و عدالت از سوی حاکمیت اقتدارگرا باشیم. موج جدید فشارها دانشجویان را به آستانه فریاد رسانده است. آنان که گوشهایشان فریاد اعتراض به اقدامات نامعقول دولت مهرورز را نمی شنود شامشان در درون دانشگاه فساد حس می کند. در طول یک روز ۶ نفر از اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت در روز ۱۸ تیرماه به جرم تحصن آرام جلوی درب دانشگاه امیرکبیر برای بزرگداشت وافعه ۱۸ تیر دستگیر می شوند و ساعتی نمی گذرد که نیروهای امنیتی به دفتر سازمان دانش آموختگان یورش آوردند و در اقدامی خودسرانه و خلاف حقوق شهروندی ۹ نفر از دوستانمان را می ربایند. اما این همه برای چیست؟! دانشجویان تاوان چه چیز را پس می دهند؟ همسنگرانمان در دانشگاه پلی تکنیک به کدام دلیل قریب به ۲ ماه است که در بازداشتگاههای امنیتی تحت شکنجه قرار گرفته اند؟ آیا جز اینست که امروز دانشجویان تاوان مقاومت جانانه شان در مقابل افدامات خانمان براندازانه حاکمیت یکدست شده اصول گرا را پس می دهند؟ بر چه کسی پنهان است که طی سه سال گذشته بر دانشجویان چه گذشته است و اقتدارگرایان در قالب اقداماتی چون ستاره دار کردن دانشجویان؛ بازنشسته کردن اساتید_ بخوانید اخراج آنها _ انحلال انجمن های اسلامی و کانون های فرهنگی چه سودایی را در سر می پرورانند؟ کیست که نداند که اصولگرایان مستاصل از انبوه مطالبات جامعه ایرانی اکنون کمر همت به خاموش کردن چراغ نقد و اعتراض دانشجویان بسته اند تا دانشگاهها که مهمترین کانون اعتراض دانشجویان بسته اند تا دانشگاه را که مهمترین کانون اعتراض به عملکرد نا معقولشان است به انفعال بکشانند و در مرداب ترس از اقدامات امنیتی فرو برند. شورای تهران دفتر تحکیم وحدت ضمن هشدار نسبت به رویه شدن اقدامات تاریکخانه ای محافل امنیتی در سرکوب جامعه مدنی و جنبش دانشجویی اعلام می دارد که جنبش دانشجویی همچنان به رسالت خویش در دفاع از آزادی بیان و اعتراض شجاعانه وفادار خواهد بود و در مطالبه حقوق از دست رفته اش دچار لکنت زبان نخواهد شد. اعضای شورای تهران دفتر تحکیم وحدت بدین وسیله خواستار آزادی بی قید و شرط و هرچه سریعتر اعضای شورای مرکزی و تمامی دانشجویان دربند شده و اعلام می دارد که به هیچ رویی در برابر اقداماتی از این دست سکوت نخواهد کرد. شورای تهران اتحادیه شورای تهران اتحادیه انجمن های اسلامی سراسر کشور
دفتر تحکیم وحدت