سيزده آبان هشتاد و هشت
انواع نيروهاي بسيجي ، سپاهي ، انتظامي ، امنيتي و لباس شخصي حضور چشمگيري داشتند برخي از نيروها در خيابان هاي منتهي به كريم خان مستقر بودند .
خيابان كريم خان از ابتداي ميدان ولي عصر به سمت ميدان هفت تير مسدود شده و اجازه حركت مردم از پياده روها داده نمي شد .
بر جمعيت مردم معترض حاضر در صحنه لحظه به لحظه افزوده شده كه اين افزايش جمعيت با افزايش خشونت از سوي نيروهاي حاضر همراه بود .
در يك صحنه نيروهاي به روي مردم كه به سمت ميدان هفت تير در حركت بودند گاز اشك اور شليك كردند كه وزش باد باعث برگشت دود به سمت نيروهاي انتظامي شد .
نيروهاي حاضر در صحنه سعي در جدا سازي جمعيت از يكديگر را داشتند و اجازه ايستادن و تجمع داده نمي شد و شعار يا حسين مير حسين از هر سو شنيده مي شد كه با واكنش و يورش نيروهاي بسيجي سپاهي روبرو بود .
چند مورد بازداشت مردم به شكل غير انساني مانند رفتاري كه نيروهاي نظامي اسرائيل با معترضان فلسطيني در صدا و سيما ي جمهوري اسلامي پخش مي شود ديدم .
نيروهاي انتظامي ، امنيتي با ايجاد حلقه به دور جمعيت صد نفره سبز علوي كه به تازگي اعلام موجوديت كرده است از نزديك شدن مردم جلوگيري مي كردند .
جمعيت به اصطلاح سبز علوي شعار مي دهد مرگ بر امريكا طرفداران راه سبز اميد مرگ بر روسيه مي گويند و صداي سبزهاي دولتي در اعتراض مردم گم مي شود .
با وجود ضرب و شتم شديد زنان و جوانان از سوي نيروهاي حاضر در صحنه مردم ميدان هفت تير رو ترك نمي كردند و با فشار نيروها از يك سوي ميدان به سمت سوي ديگر مي رفتند و شعار مرگ بر روسيه و مرگ بر ديكتاتور سر مي دادند.
جمعيتي در حد پانصد نفر با محافظت نيروهاي حاضر در صحنه به دور ميدان هفت تير گشته و شعار مرگ بر منافق و مرگ بر آمريكا سر دادند اين عده مجزا از سبز علوي بودند .
جمعيتي از مردم معترض كه در حدود دو سه هزار نفر بودند از بالاي خيابان فراهاني به سمت ميدان هفت تير آمدند و درگيري و سنگ پراني شديدي بين دو طرف شكل گرفت و زماني كه نيروهاي بسيجي مجبور به عقب نشيني شدند موتور سواران نيروي انتظامي به سمت مردم حركت كرده و به ضرب وشتم مردم پرداختند همچنين بقيه نيروهاي حاضر با ايجاد ديواري مانع از پيوستن بقيه مردم به جمعيت حاضر در خيابان قائم مقام فراهاني شدند .
نيروهاي حاضر در صحنه مجهز به اسپري، گاز اشك اور ، گاز فلفل ، تفنگ و تيرهاي پينت بال ، باتوم ، سپر واسلحه بودند و به دفعات از اين وسايل بر عليه مردم معترض و دست خالي استفاده كردند .
به گفته يك شاهد عيني از سوي نيروهاي حاضر به سمت دو نفر تير مستقيم و به پا شليك شد .
جمعيت صد نفري به اصطلاح سبز علوي بعد از ضرب و شتم مردم در هنگام اذان ظهر با پخش اذان از مردم خواستار اتحاد و اقامه نماز به جماعت شدند كه با واكنش و هو كردن مردم روبرو شد .
حول و حوش ساعت دوازده و سي دقيقه رفته رفته بر جمعيت نيروهاي بسيج افزوده شد و با تلاش خشن نيروهاي حاضر در صحنه ضلع شرقي ميدان هفت تير براي تجمع و راهپيمايي اين گروه و فيلمبرداري دوربين هاي صدا و سيما محيا شد .
در ساعت شانزده آخرين نيروهاي بسيجي حاضر در ميدان هفت تير توسط اتوبوس ها منتقل شدند ولي نيروهاي ضد شورش و موتور سوار همچنان حضور دارند .
ساعت هفده تمامي مغازه هاي منتهي به ميدان انقلاب تعطيل شده و جمعيت از جوانان و دانشجويان به سمت ميدان انقلاب در حركت هستند .
نيروهاي انتظامي و يگان ها ضد شورش در محدوده دانشگاه تهران مستقر شده اند . به طور پراكنده شعار مرگ بر ديكتاتور شنيده مي شود .
در اطراف دانشكده پزشكي شعار مرگ بر ديكتاتور همچنان شنيده مي شود .
منبع : با مردم
حمله مدافعان دولت كودتا به نهضت آزادي ايران
در طي 48 ساعت گذشته مدافعان دولت كودتا در اظهار نظرهاي جداگانه اي به نهضت آزادي ايران ، دكتر ابراهيم يزدي ، اصلاح طلبان در بند ، ميرحسين موسوي ، مهدي كروبي و آيت الله منتظري اتهاماتي را وارد كردند .
محمدرضا نقدی رئیس پیشین سازمان حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی ایران و نماینده سابق ولی فقیه در نیروی انتظامی كه در وقايع 18 تير ماه 1387 نقشي اساسي داشت و به تازگي به سمت فرماندهی نيروي مقاومت بسيج منصوب گشته است در مراسم یادواره شهید فهمیده و شهدای دانشآموز فرهنگی كشور كه در پادگان سپاه ناحیه كرج برگزار شد در اعتراض به تعامل احزاب اصلاح طلب ، دكتر ابراهيم يزدي معاون مهدي بازرگان در دولت موقت و دبير كل نهضت آزادي ايران كه در زمان اشغال سفارت آمريكا وزير امور خارجه دولت موقت بود را همنوا با آمريكا خواند و افزود : " عده اي كه در 13 آبان و اول انقلاب در تسخیر لانه جاسوسی حضور داشتند امروز در خط امام و اسلام ماندهاند ولی برخی از آنها از خط خود برگشتهاند. آن روز در اعتراض به وزیر خارجه وقت، لانه جاسوسی را تسخیر كردند، ولی امروز همنوا با همان وزیر خارجهای شدهاند كه همیشه حرف آمریكا را زده و جیرهخور آنها بوده است" .
فرمانده بسيج در ادامه افزود : " یك زمان حتی از دادن شعار در حمایت از لبنان و فلسطین ابا دارند و امروز كه كمی از شور جوانی افتادهاند میگویند چرا باید خود را فدای آنها كنیم. برخی افرادی كه در جوانی بسیار حماسی و پر شور و نشاط بودند، بعد از عبور از جوانی وضعشان خراب شد. اینها همانهایی هستند كه در مدرسه و دانشگاه، از بیعدالتی عصبانی میشدند ولی وقتی به منصب و مقام میرسیدند نتوانستند آن روحیه عدالتخواهی را حفظ كنند " .
اين سخنان در حالي مطرح شد كه روز گذشته اظهارات صفار هرندي وزير سابق ارشاد دولت محمود احمدي نژاد در مورد نهضت آزادي ، ميرحسين موسوي و مهدي كروبي و آيت الله منتظري با واكنش تند دانشجويان دانشگاه خواجه نصير الدين طوسي روبرو گشت .
محمدحسين صفار هرندي وزير سابق ارشاد در دولت محمود احمدي نژاد روز يكشنبه دهم آبان ماه در برنامه گراميداشت سيزدهم آبان به دعوت بسيج دانشجويي در سالن آمفی تئاتر دانشكده برق دانشگاه خواجه نصير الدين طوسي حاضر شد و به ايراد سخنراني پرداخت .
در اين مراسم سخنان صفار هرندي با شعار دانشجويان معترض به دفعات قطع شد و وي بارها مجبور به واكنش گرديد .
وي در بخش هايي از سخنراني خود كه با اعتراض مكرر دانشجويان روبرو بود نهضت آزادي ايران را هم پيمان با منافقين خواند و گفت : " نهضت آزادي در زمان جنگ آدرس مناطق حساس كشور را به عراق ميداد و محل حضور خدمتگذاران كشور را به دشمن نشان ميداد تا دشمن آنها را ترور كند و اكنون كساني هستند كه در لباس ايراني خود را پنهان كرده اما جنايتكار هستند و سرداراني چون شوشتري را به شهادت ميرسانند ".
وزير سابق ارشاد كانديداهاي معترض به نتايج انتخابات را فاقد جسارت و جرأت كار انقلابي دانست و گفت :" كساني كه جربزه دموكراسي و تن دادن به راي مردم را ندارد، نبايد وارد اين عرصه شود و ميرحسين موسوي دهه 60 وقتي در دهه 80 چهره عوض ميكند از چشم مردم افتاده و راي نميآورد. كافي است پاي درد دل مردمي كه طعم خدمت دولت نهم را چشيدهاند بنشينيم و از آنها بپرسيم، چرا به دولتي كه حتي برخي از احتياجات شما را برطرف نكرد دوباره راي داديد؟
صفار هرندی در پاسخ به شعار دانشجويان معترض مبنی بر "روحانی واقعی منتظری و صانعی " نیز گفت :" قابل توجه شما، منتظری همان کسی است که از سوی امام خلع شد" .
لازم به توضيح است سخنراني صفار هرندي به دليل اعتراض شديد دانشجويان نيمه تمام رها شد و وي توسط محافظانش از در پشتی آمفی تئاتر فراری داده شد .
منبع : وبلاگ با مردم
كوتاهي مشاور فرهنگي احمدي نژاد از انجام وظايف پدري
معصومه طاهري موسوي مادر نرگس كلهر، نسبت به امتناع مهدي كلهر از انجام تعهدات پدرانه نسبت به فرزندش انتقاد كرد .
معصومه طاهري موسوي همسر مهدي كلهر ،مشاور فرهنگي محمود احمدي نژاد در جوابيه به خبرگزاري ايلنا با تاكيد بر وفاداري اش به جمهوري اسلامي نگاشته است : " اينجانب از بدو پيروزي انقلاب اسلامي (1357) تاكنون كمترين فعاليت سياسي عليه نظام مقدس جمهوري اسلامي، مقام رهبري و منتخبين مردم نداشته و ندارم. فردي فرهنگي و دانشگاهي هستم و تاكنون وارد هيچ حزب، تشكيلات و گروه سياسي نشدهام. همانند بسياري از مردم، اقوامي در خارج از كشور دارم كه خوشبختانه بهطور مرتب به ايران سفر مينمايند و مشكلي از لحاظ ورود و خروج ندارند " .
در بخشي ديگر از اين جوابيه ، خانم طاهري نسبت به امتناع مهدي كلهر از انجام وظايف پدرانه نسبت به فرزندش انتقاد كرده و نوشته است : " متاسفم از اينكه آقاي كلهر به جاي پاسخگوئي به اين نكته كه به چه دليل مدت يكسالونيم حاضر نشدند حتي صداي دخترشان را از طريق تلفن بشنوند و او را بدون حامي و مهر پدري رها نمودند دائماَ در صدد توجيه اين موضوع، از طريق ايراد اتهامهاي واهي و بدون سند و مدرك به اينجانب هستند و هر روز در مصاحبههاي خود اين موارد كذب را تاكيد ميكنند؟ "
در پايان اين جوابيه ضمن اشاره به سمپاشي هاي شديد رسانهاي آمده است : " از طرف ديگر خداوند بزرگ را شاكر هستم كه بهرغم سمپاشيهاي شديد رسانهاي از سوي ايشان، همچنان به انجام وظايف خود در صدا و سيما و مراكز علمي اشتغال دارم و خدشه و يا توقفي در فعاليتهايم تا اين لحظه بهوجود نيامده است " .
لازم به توضيح است مهدی کلهر مشاور احمدي نژاد ، در واکنش به پناهندگی دخترش نرگس کلهربه كشور آلمان مدعي شد كه از همسرش جدا شده ودخترش به همراه همسرسابقش زندگي مي كرده و در طول اين مدت طبق قانون همواره نفقه به او پرداخت كرده است . ادعايي كه توسط خانم معصومه طاهری موسوی اينگونه تكذيب شد " بر اساس شناسامه، سند ازدواج و هم سکنایی (خانه ای که درحال حاضر درآن زندگی می کنم و در مالکیت ایشان است) تا امروز در این لحظه هیچگونه طلاقی بر اساس قوانین خانواده میان ما وقوع نیافته است و علاوه بر مدارک مستند فوق، بر اساس تایید کتبی واحد امور کارکنان سازمان صدا و سیما همچنان تحت تفکل نامبرده هستم " .
منبع : با مردم
احضار کمیل ابن زیاد - يادداشتي از ابراهیم یزدی
1-در روز 5 شنبه 26مهر ماه جمعی از خانواده های زندانیان سیاسی، که پس از انتخابات اخیر ریاست جمهوری بازداشت شده اند، برای بر گزاری مراسم دعای کمیل در منزل آقای شهاب طباطبائی گرد هم آمده بودند، که با یورش نیروهای امنیتی به این منزل مواجه شدند. و تعداد70 نفراز حاضران، از زن و مرد، پیر و جوان همه را بازداشت کردند. در میان بازداشت شدگان پدران، مادران، همسران و فرزندان زندانیان وجود داشتند.
- 2خانواده ها و وکلای زندانیان برای آزادی عزیزان و موکلان خود به هر مقام و نهادی مراجعه کرده اند. اما این مراجعات نتیجه ای نداشته است. برخی از این خانواده ها برای رسانیدن صدای مظلومیت خود در برابر زندان اوین گرد همائی هائی داشته اند. اما باز هم نتیجه ای عاید آن ها نشده است. این بار، نا امید از هر مقام و نهاد رسمی و غیررسمی، آنان با دل شکسته به دور هم جمع شده بودند تاداد خواهی خود به درگاه حق برند و بر آستان ربوبیت داور و دادرس نهائی بوسه زنند و داد خود از احکم الحاکمین و قاصم الجبارین به خواهند.
3- جلوگیری از بر گزاری دعای کمیل و باز داشت شرکت کنندگان در آن رویداد تازه ای نیست. در اصفهان از زمان مرحومان ارباب و غروی ، از بیش از 60 سال پیش نماز جمعه خوانده می شده است. اما در سال های اخیرنهاد های امنیتی بر گزاری این نماز را در راستای تدارک برای "براندازی نظام" دیدند و تحمل نکردند و با فشار مانع بر گزاری آن شد ند. بهانه آنان این بود که اگر می خواهید نماز بخوانید در مراسم نماز رسمی شرکت کنید. عوامل و ابزارهای امنیتی حاکمان حتی برگزاری جلسات مطالعات قرآنی در منزل این صاحب قلم را هم بر نتابیدند. با فشار و تهدید از برگزاری جلسات هفتگی مطالعات قرآنی در منزل اینجانب جلوگیری کردند. این جلسات قرآنی از حدود 40سال پیش، از قبل از انقلاب اسلامی ، در مسجد هیوستون در ایالت تگزاس با حضور دانشجویان بر گزار می شد و پس از انقلاب هم از سال 1363، به درخواست و پیگیری دانشجویان ، بطور هفتگی ادامه داشته است. تعطیل نماز جمعه، جلسات قرآن و باز داشت شرکت کنندگان در دعای کمیل چه معنا و مفهومی دارد؟ آنان از آشنائی جوانان با کلام خدا می ترسند؛ از آن می ترسند که آشنائی نزدیک جوانان با آیات الهی آنان را از اطاعت کورکورانه از متولیان دین باز بدارد و حاضر به قبول قرائت های تحریف شده ومتحجرانه از کلام مقدس نشوند. واقعیت این است که این جوانان وقتی قرآن را می خوانند و با رفتار های این متولیان مقایسه می کنند فاصله عظیم میان این دو را در می یابند وسپس می پذیرند که تعمیم رفتار اینان به آموزه های دینی تا چه اندازه از واقعیت بدور است. این جوانان وقتی در کتاب خدا می خوانند که در باره برخی ازعلمای یهود می فرماید:" و قد کان فریق منهم یسمعون کلام الله ثم یحرفونه من بعد ما عقلوه و هم یعلمون- و حال آنکه گروهی از ایشان کلام خدا را می شنیدند و با آنکه حقیقت را می یافتند ، تحریفش می کردندوازکارخویش آگاه بودند. بقره75" ، از خود می پرسند که آیا برخی از علمای دین ماهم مرتکب این انحرا ف شده اند یا خیر. یا می خوانند که:" من الذین هادوا یحرفون الکلام عن مواضعه – بعضی از یهودیان کلمات خدارابه دگرگون و تحریف می کنندو...( نساء 46). به یاد تحریف های برخی از متولیان دینی خودمان می افتند. دگرگون کردن کلام خدا یکی از رفتار های متولیان در هر دینی است. اگر این جوانان برای برونرفت از سر در گمی های ناشی ازپیچیدگی های اوضاع کنونی به قرآن پناه می برند باید آن ها را به چوب و درفش و محرومیت از درس و کار و غیره تهدید کرد؟ مامورین امنیتی ضمن تهدید جوانان و اخطار به آنان که در این جلسات قرآن شرکت نکنند، با صراحت عدم حساسیت خود را به برگزاری جلسات عیش و نوش و بی بند وباری جوانان بیان می کنند.
4-آقای عباس جعفری دولت آبادی ،دادستان جدید تهران، در مراسم تودیع و معارفه سرپرست جدید دادسرای کارکنان دولت گفته اند که هیچ کس از انتقاد ناراحت نمی شود؛ هنر نظام قضائی این است که به مسئولان هشدار دهیم تا راهشان را تصحیح کنند؛ همه باید در چهارچوب قانون حرکت کنند. علاوه بر ایشان سایر مسئولان نیز از ضرورت قانون گرائی صحبت می کنند. از این سخنان باید استقبال کردوبرای موفقیت دادستان جدید دعا کرد که ایشان هم بتواند، همانطورکه به همه توصیه کرده اندخود نیز درچهارچوب قانون حرکت کنند. براین اساس اولین پرسش ما از جناب ایشان این است که باز داشت 70 نفر شرکت کننده در دعای کمیل بد ستورو حکم چه مقامی بوده است و اتهام بازداشت شدگان چیست؟ آیا برخورد درستی صورت گرفته است و ایشان نباید، همانطور که خود گفته اند، هشدار بدهند وبا صدور دستورمقتضی آزادی این بازداشت شدگان را فراهم کنند؟
5- خانواد ه های زندانیان سیاسی ، که از همه جا ناامید شده اند ، به دعای کمیل رفته بودند تا بر طبق آموزه های قرآنی که فرمود: امن یجیب المضطرا اذا دعا ویکشف السوء ، با کمیل ابن زیاد نخعی همزبان شوند و بر طبق رهنمود مولایشان علی (ع) بخوانند: آلهم و ربی من لی غیرک اسئله کشف ضری و النظر فی امری. این که دیگر توسل به بیگانه و تبلیغ علیه نظام و تشویش افکار عمومی نبود؟ چرا آن ها باز داشت شدند؟
این بندگان خدا با ایمان به : یا من اسمه دواء و ذکره شفاء آمده بودند تا درمان درد های خود و جامعه خود را از خداوند طلب کنند؛ آمده بودند تا با خود سازی و پنگ زدن به ریسمان الهی و تعالی عرفانی بتوانند با پایمردی بیشتر احقاق حقوق از دست رفت خود وملت را پیگیری کنند. آیا نا امیدی از دادرسی و عدالت حاکمان و پناه بردن وتوسل به خدا هم از مقولات امنیتی و براندازی نرم محسوب می شود؟ شاید کسانی که این افراد را بازداشت کرده اند بر این باورمی باشند که آن ها با خواندن :الهم و من اردنی بسوء فارده؛ و من کادنی فکده؛ مرتکب براندازی عرفانی شده اند و برای حفظ امنیت نظام باید باز داشت می شدند. اگر چنین باشد، متهم ردیف اول این پرونده کمیل ابن زیاد نخعی است. که در محل دعای کمیل حاظر نبود. واقعا در برابر این رویداد بی سابقه چه می توان گفت؟
6- اما باید به جناب دادستان جدید و سایر مقامات مشفقانه توصیه کرد وهشدار داد که سخن گفتن از قانون آسان تر از عمل بدان است. جوری عمل نکنند که مصداق این آیه شریفه شوند که فرمود:" اتامرون الناس بالبر و تنسون انفسکم- آیا مردم را به نیکی دعوت می کنید ولی خود را فراموش می کنید." آیا نخوانده اند و نمی دانند :" لم تقولون ما لا تفعلون کبرمقتا عند الله ان تقولوا ما لا تفعلون".
و بالاخره باید بدانند این گونه رفتار با مردمان از مصایق بارز ظلم است و بدانند که پیامبرگرامی فرمود: الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم". پس : فاعتبروا یا اولی الابصار
مسئول بازرسي زندان رجايي شهر : به اين ها تا حد ممكن تجاوز كنيد
رئیس بازرسی زندان رجایی شهر کرج در هنگام ورود دو زندانی عقیدتی از سایر زندانیان خواست تا آنان را مورد تجاوز جنسی قرار دهند.
به گزارش هرانا به نقل از واحد زندانیان مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، دو تن از شهروندان بازداشت شده در وقایع اخیر با هویت محفوظ که گفتگوهای آنان از صدا و سیما نیز پخش شده است پس از تبعید از زندان اوین به زندان رجایی شهر کرج در اوایل هفته جاری، حسب نظر واحدهای حفاظت و بازرسی این زندان به بند 1 زندان رجایی شهر که اخیراً شاهد درگیری های مرگبار و شورش بوده است منتقل شدند.
رضا ترابی مسئول بازرسی این زندان در اقدامی که ارتباطی با وظايف وی ندارد، این دو زندانی را شخصاً به این بند منتقل کرده و در حضور تعدادی از زندانیان بصورت علنی و صریح خواستار تجاوز جنسی تا حد ممکن! به این دو زندانی شده است.
در حال حاضر این دو زندانی کماکان در بند 1 این زندان که محدودیت تماس با خارج زندان را نیز داراست به سر می برند، گزارشاتی از مسائل روی داده در این بند دریافت شده است که در صورت تائید بعنوان گزارشات تکمیلی از وضعیت این دو زندانی و اقدام غیرانسانی و غیرقانونی مسئولان زندان منتشر خواهد شد.
لازم به یادآوری است مورخ 3 آبان ماه واحد زندانیان، گزارشی تحت عنوان "یک زندانی با دستور یکی از مسئولان زندان مورد تجاوز جنسی قرار گرفت" منتشر کرد که در آن شرح تجاوز به یک زندانی به نام "عبدالله همتی" به دستور یکی از مسئولان زندان کرج ذکر شده بود، گزارش شده است پس از انتشار این مهم و واکنش افکار عمومی نسبت به موضوع مطرحه، مسئولان مربوطه زندانی مذکور را در مقابل دوربین فیلمبرداری قرار داده و تحت فشار گفتگویی ویدئویی از وی تحت عنوان عدم صحت این گزارش ضبط کرده اند. این در حالی است که بحران مسائل جنسی در زندان رجایی شهر در سطح ریاست آن بارها در نشریات رسمی نیز منتشر شده است.
منبع : خبرگزاري مجموعه فعالان حقوق بشر – هرانا
سازمان مجازی و رهبر فرضی
تحلیلی بر علل تداوم جنبش سبز ایران
«قرار» بر این بود که جنبش فراگیر سبز که در اعتراض به تقلب در انتخابات دهم ریاستجمهوری شکل گرفته بود، ظرف یک هفته و پس از سخنان مقام رهبری در نماز جمعه فروخوابد. «تجربه» نیروهای امنیتی نیز چنین موضوعی را پیشبینی میکرد. سابقا در جریان جشنهای خیابانی پس از بازی فوتبال ایران و استرالیا و در جریان اعتراضات دانشجویی در تیر ۷۸ و خرداد ۸۲، نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کشور تجربههای «مفیدی» برای کنترل و سرکوب اعتراضات خیابانی بدست آورده بودند. اما نه تنها جنبش سبز ظرف یک هفته فروکش نکرد که حتی در طی ماههای بعد گسترش بیسابقهای یافت و همچنان نیز زنده و فعال است. چه اتفاقی افتاده بود که تجارب و روشهای امنیتی این بار مفید واقع نشد؟"
دستگاههای امنیتی از لحاظ «ابزاری» بسیار مجهز و به روز شده اند. تکنولوژی اطلاعاتی مطابق با آخرین فن آوری ها و نوآوری های جهانی پیش می رود و بسیاری از شرکت های غربی نیز برای به روز رسانی ابزارهای امنیتی با دولت ایران همکاری کرده اند. هزینه های بسیار سنگینی از لحاظ تامین ابزار و نیروی انسانی جدید و کارآمد بر بودجه اجرایی کشور تحمیل شده است. پس چرا جنبش سبز متوقف نشد و کنترل و مدیریت اعتراضات با شکست مواجه گردید؟
پیش از این می گفتند که برای شکل گیری یک جنبش اجتماعی حداقل سه چیز لازم است: رهبری ، سازمان و هدف عینی کوتاه مدت یا میان مدت. پس برای نظام های سیاسی و دستگاه های امنیتی نیز مسئله روشن بود: برای از بین بردن یک جنبش اجتماعی لازم است که یا رهبری جنبش را از بین ببرند، یا سازمان را متلاشی کنند یا به صورت نرم افزاری و با نفوذ در جنبش در «ماهیت اهداف» ایجاد اخلال کنند. به عنوان مثال در سال های اخیر در ارتباط با جنبش دانشجویی، جنبش زنان و حرکت های کارگری هر سه روش فوق در پیش گرفته شد که موثر هم واقع گردید.
ایده کلاسیک و قدیمی فوق همچنان و تاحدودی معتبر است؛ یعنی یک جنبش برای شکل گیری و تداوم به رهبر، سازمان و هدف عینی نیاز دارد، اما آنچه با گذشته تفاوت پیدا کرده تغییر ماهیت، تعریف و ساختار «رهبری» و «سازمان» یک جنبش و تطبیق و هماهنگی آن با ساختار جوامع اطلاعاتی جدید است. جنبش سبز ایران اولین جنبش سیاسی در نوع خود می باشد که در قالب های جدید اجتماعی بوجود آمده است.
بدین ترتیب تمام مطالعات تطبیقی و مقایسه ای برای استفاده از تجارب سایر کشورها در ارتباط با انواع و اقسام جنبش های رنگی و غیررنگی برای دستگاه های امنیتی ایران مفید واقع نشده و مقایسه ایران با آن کشورها تنها به پیچیده تر شدن مسائل دامن زده است. نتیجه دیگر این نوع مقایسه ها جلوگیری از فهم و درک صحیح رهبران نظام از ماهیت جنبش بوده است. وقتی مسئولین درک درستی از ماهیت جنبش نداشته باشند، قطعا راه حل هایشان برای کنترل جنبش نیز مفید نبوده و حتی نتیجه عکس می دهد. اکنون جهان با پدیده ای نو مواجه شده است که هرگز بدین شکل و در این سطح سیاسی رخ نداده بود.
۱- رهبر فرضی
تمام انقلاب های کلاسیک دارای رهبران مشخص و تقریبا واحد بودند یا حداقل یک هسته رهبری معین داشتند. این مسئله یکی از مهمترین عوامل انسجام و هدایت جنبش ها بوده است. حتی جنبش های رنگی و مخملی جدید هم از این قاعده مستثنی نبوده اند. نیروهای امنیتی ایران که بسیار علاقه مند به این گونه جنبش ها می باشند در چارچوب ذهن مقایسه ای خود، در این اندیشه بودند که حضور سید محمد خاتمی در انتخابات منجر به شکل گیری چنین جنبشی خواهد شد. خاتمی گزینه واحد اصلاح طبان بود و توانایی بسیج و آزاد سازی نیروی اجتماعی عظیمی را داشت.
به این ترتیب برای جلوگیری از شکل گیری جنبشی مشابه می بایست رهبری واحد این جنبش، که به زعم ایشان همان خاتمی بود، کنار رود. اینگونه و با فشارهای پیدا و پنهان خاتمی را مجبور به کناره گیری از صحنه انتخابات کردند. فارغ از این بحث که اساسا مقایسه وضعیت ایران با وضعیت اکراین یا گرجستان چقدر می تواند درست باشد، باید گفت که حذف خاتمی نیز نتوانست از بروز جنبش سبز جلوگیری کند و این اولین نشانه تفاوت ماهیت این جنبش با تمامی جنبش های گذشته بود.
این جنبش وابسته به راس خود نبوده و نیست. اگرچه همواره حول یک «راس فرضی» سامان یافته است. بی شک خاتمی و موسوی دو راس فرضی برای این جنبش در مراحل اولیه و بعدی و البته بهترین، سالم ترین و اخلاقی ترین گزینه ها در بین گزینه های ممکن و موجود بوده اند. در چنین حالتی اعضای متکثر جنبش فرض می کنند که شخصی یا نهادی نقش رهبری جنبش را بازی می کند؛ رهبری که البته «حداقلی» است و چندان هم رهبری نمی کند. تنها «حضور» دارد تا انسجام جنبش حفظ شود و از مسیر اولیه آن خارج نشود.
خصوصیت رهبر فرضی آن است که از «تعدد رهبران» جلوگیری می کند و مانع انشقاق و انشعاب در جنبش می شود. درواقع وجود رهبر فرضی باعث می شود که افراد یا گروه های دیگری سوار برجنبش نشده و ادعایی برای رهبری آن نداشته باشند. جنبش بی رهبر در واقع چندین رهبر خواهد داشت و رهبران متعدد دارای روش ها و ایدئولوژی ها و اهداف متفاوت و گاه متناقض می باشند. نتیجه چیزی جز افتراق رهبری و فروپاشی جنبش نخواهد بود.
پس بهترین حالت این است که رهبری در راس باشد که چندان هم رهبری نکند. موسوی بسیار ماهرانه با این نوع رهبری آشناست. او بر مواضع خویش ایستاده است بدون آنکه ادعای رهبری جنبش را داشته باشد. او بر ماهیت متکثر جنبش تاکید داشته و به هیچ وجه به دنبال ایجاد یک سانترالیزم متمرکز و سخت برای این جنبش نبوده و نیست. حتی «تشکیلات راه سبز امید» نیز شبکه ای اجتماعی و متکثر است نه یک سازمان انقلابی یا جبهه ای سیاسی. او می داند که افراد مختلفی با عقاید و اهداف متنوع خود را متعلق به جنبش سبز می دانند و اگر او بخواهد به عنوان یک رهبر، جنبش را تنها محدود به عقاید و اهداف شخصی خود کند قطعا باید منتظر ریزش و کوچک شدن جنبش باشد.
برخی از گروه های اپوزیسیون دائما تبلیغ می کنند که «موسوی رهبر جنبش نیست» یا «جنبش سبز رهبر ندارد» یا «مردم خود رهبر جنبش هستند». تصور آن ها از رهبری جنبش همان رهبری قدیمی و کلاسیک است که نوعی رهبری حداکثری بود و جنبش قبایی بود که بر قامت رهبران دوخته می شد. ایشان دانسته یا نادانسته بر تلاشی جنبش دامن می زنند. در حالیکه نوع رهبری فرضی میرحسین موسوی به هیچ وجه شباهتی با آنگونه رهبری کلاسیک ندارد.
در واقع اعضای جنبش پذیرفته اند که با وجود تفاوت های فکری با «شخص موسوی»، وی را به عنوان رهبر این جنبش «فرض» کنند. موسوی نیز با آگاهی از این وضعیت و آگاهی از ماهیت متکثر جنبش سبز، ادعای رهبری حداکثری ندارد. در این حالت افرادی مانند «کروبی» و «خاتمی» نیز بخشی از رهبری فرضی موسوی هستند. درواقع دیگر چهره و صورت رهبر اهمیت ندارد. صرف وجود افراد شجاع و سالم در راس جنبش به عنوان رهبری فرضی موجب حفظ و انسجام آن است.
به این ترتیب نوع رهبری فرضی و حداقلی جنبش سبز تبدیل به یکی از عوامل تداوم آن در ماه های اخیر شد. میرحسین موسوی به صورت حداکثری به برنامه ریزی و سازماندهی جنبش نپرداخت و این کار را به ابتکارات مردمی واگذار کرد. همین باعث شد که حاکمیت نظامی نتواند بهانه های لازم را برای بازداشت و حذف وی در دست داشته باشد. حتی اگر موسوی در زندان می بود رهبری فرضی وی ازبین نمی رفت و حتی تقویت می شد. پس اینگونه، رهبر فرضی جنبش حفظ شد و عامل انسجام و تداوم جنبش گردید.
۲- سازمان مجازی
موسوی با ایفای ماهرانه نقش خود به عنوان رهبر فرضی از وابستگی جنبش به شخص خود جلوگیری کرد و بهانه حذف خود را از حاکمان نظامی گرفت. پس نیروهای امنیتی می بایست به دنبال روش دوم برای سرکوب جنبش می رفتند ، یعنی «سازمان جنبش» را از بین می بردند. اما کدام سازمان؟! کدام سازمان را باید از بین می بردند تا مردم دیگر به خیابان ها نیایند؟ ایشان تا مدت ها تلاش کردند که با بازداشت اعضای احزاب اصلاح طلب و بستن دفاتر ایشان تمام سازمان هایی که ممکن بود به بسیج عمومی بپردازند را از بین ببرند. کار از حد احزاب گذشت و به «ان جی او» های غیرسیاسی و فرهنگی نیز کشیده شد. حتی انجمن های حقوقی و صنفی را هم بستند اما بازهم اتفاقی نیافتاد. سازمان جنبش به هیچ وجه واقعی و بیرونی نبود که بتوان آن را از بین برد. جنبش «خودسازمانده» شده بود.
تا این زمان احزاب و «ان جی او» ها متهم به براندازی بودند؛ اما وقتی این سازمان ها بسته شدند و جنبش ادامه پیدا کرد، معلوم شد که جنبش سبز نه تنها وابسته به رهبری خود نیست که حتی وابسته به نهادها و سازمان های اجتماعی هم نیست. جنبش سبز ایران جامعه مدنی را دور زده بود اما قطعا یک حرکت توده ای یا پوپولیستی نیز محسوب نمی شد. حاکمان سرگردان اما بازهم به دنبال عامل براندازی می گشتند. پس این احمدی نژاد بود که وارد صحنه شد و «رسانه ها» را عامل براندازی دانست.
پیش از این از نگاه حاکمان نظامی، هر نهادی که توانایی سازماندهی مردم را داشته باشد، «بالقوه برانداز» محسوب می شد حتی اگر واقعا برانداز نبود. مهم نبود که آن نهاد، سیاسی، فرهنگی یا اجتماعی و حتی صنفی باشد؛ مهم توانایی آن نهاد در بسیج تعدادی از مردم بود. بر اساس این تحلیل هر سازمان غیروابسته به حاکمیت در مواقع بروز بحران پتانسیل تبدیل شدن به یک عامل براندازی را داشت. اینگونه، دولت نهم در طی چهار سال تمام همت خود را صرف از بین بردن جامعه مدنی نوپای ایران کرد تا روزی این نهادهای مستقل از حکومت به عامل براندازی تبدیل نشوند. تلاش دولت نهم در از بین بردن جامعه مدنی و شکل دهی به یک جامعه توده ای، باعث شد که بسیاری از روشنفکران «تهدید فاشیسم» را یک تهدید جدی تلقی کرده و نسبت به آن هشدار دهند چراکه فاشیسم در یک جامعه توده ای شکل می گیرد.
حال که تمام نهادهای مدنی تعطیل و از دید حاکمان تمام پتانسیل های براندازی از بین رفته بود، پس چرا جنبش سبز که به زعم ایشان برانداز بود همچنان ادامه داشت؟ چه عاملی به سازماندهی این جنبش می پرداخت؟ تنها موردی که به ذهن احمدی نژاد و مشاوران نظامی اش رسید، «رسانه ها» بودند. اینبار سایت های اینترنتی و شبکه های ماهواره ای بودند که متهم به براندازی شدند چرا که به زعم آن ها امکان بسیج وسازماندهی مردم را داشتند. پس ابزار و تکنولوژی های جدید از شرکت های غربی خریداری و به کار گرفته شدند تا با فیلترینگ شبکه مهم اطلاع رسانی اینترنتی و ارسال پارازیت های مخرب و مضر بر روی امواج ماهواره ای جلوی براندازی گرفته شود. «محدود کردن اطلاعات در عصر اطلاعات» ایده ای بود که به ذهن حاکمان نظامی رسید.
اما اطلاع رسانی به هر شکلی ادامه پیدا کرد: دیوار نویسی، پخش اعلامیه، ارسال پیامک و ایمیل، استفاده از فیلتر شکن و روش های مقابله با پارازیت، اسکناس نویسی، و از همه مهمتر اطلاع رسانی دهان به دهان. هیچ تکنولوژی ای را نمی توان در فهرست محصولات غربی یافت که بتواند جلوی ارتباطات جمعی مردم یک جامعه را به صورت کامل بگیرد. سازمان جنبش سبز تبدیل به «سازمانی مجازی» شده بود. این سازمان دارای یک هسته مرکزی نبود تا بتوان با حذف آن جنبش را فروخواباند.
شاید اگر دولت نهم تا به این حد برای از بین بردن جامعه مدنی تلاش نکرده بود اکنون سازمان های حزبی و نهادهای مدنی مسئول و پاسخگوی سازماندهی مردمی بودند و از طریق مذاکره با آن ها می شد به نوعی اعتراضات را خواباند. اما احمدی نژاد با از بین بردن جامعه مدنی خود به دست خود زمینه ایجاد یک سازمان متکثر، غیر متمرکز و مجازی را فراهم آورده بود که هر عضو آن مستقلا یه حزب و یا یک ستاد به حساب می آمد.
به این ترتیب، شکل گیری یک سازمان مجازی متکثر دومین عامل تداوم جنبش سبز بود. حتی تلاش میرحسین موسوی در تاسیس تشکیلات راه سبز امید نیز خارج از این بحث نبود. آن تشکیلات نیز شامل شبکه های اجتماعی متکثر و متنوع است که سازماندهی مرکزی به معنای قدیم آن ندارد و متکی به ابتکارات و تلاش های فردی اعضا می باشد. این سازمان ایدئولوژی معینی نیز ندارد که اعضای خود را محدود به آن کند. در نتیجه تمام ایرانیان علاقه مند به جنبش سبز می توانند عضو آن به حساب آیند.
۳- هدف ثابت، ساده، عینی، شفاف، کم هزینه و قابل دستیابی
سومین عامل تداوم جنبش سبز آن بود که مخالفان تا این لحظه نتوانستند در اهداف آن تغییر ایجاد کنند. هدف یک جنبش اجتماعی باید کاملا عینی، مشخص، کوتاه مدت و قابل دست یابی باشد. هدف جنبش سبز از ابتدا «تغییر دولت و ریاست» آن بود؛ یک موضوع روشن و ساده که هر فرد عادی و غیرسیاسی نیز به راحتی قادر به فهم و درک آن است و می تواند بااین هدف به جنبش بپیوندد. پیچیدگی اهداف جلوی فهم عمومی آن را می گیرد و باعث اختلاف در روش ها می شود.
اهدافی که از سوی برخی از گروه های اپوزیسیون مطرح می شود همچون «تغییر نظام سیاسی»، «تغییر رهبری نظام»، «ایجاد نظام سکولار یا لائیک و حذف اسلامیت»، «حذف ولایت فقیه»، «تغییر قانون اساسی و برگزاری رفراندوم» و اهدافی کلی و بزرگی از این دست، بیشتر بر پیچیده تر شدن مسائل دامن می زند. ضمن آنکه در بین حامیان جنبش سبز اختلافات بسیاری را رقم خواهد زد. پیچیدگی هدف همچنین «بی انگیزگی» را در میان مردم عادی به دنبال خواهد داشت.
هدف باید شفاف باشد و ابهام درهدف از گسترش و فراگیری آن به عنوان یک خواست عمومی جلوگیری می کند؛ در نتیجه آن هدف نمی تواند مورد توافق اکثریت اعضای یک جنبش متکثر باشد. همچنین ، اهداف بزرگ و کلی ، راه حل ها و روش های پرهزینه تری را می طلبد. اهداف و برنامه ها باید متناسب با متوسط توان اعضای یک جنبش باشد. بی شک هرچه هزینه های عمل سنگین تر باشد، از میزان گسترش و فراگیری جنبش کاسته می شود. برعکس خواسته ها و مطالباتی که مربوط به کلیت نظام سیاسی نیست و تغییرات در سطح دولت را مطرح می سازد، گسترش و نفوذ بیشتری در میان مردم پیدا می کند.
یکی از راه هایی که می توان به یک جنبش اجتماعی ضربه زد آن است که با نفوذ در جنبش و طرح اهداف بزرگتر و شعارهای رادیکال و تند (که گاها موجب بروز هیجان و احساس بیشتری نیز در بین نیروهای سیاسی می شود)، موجبات اغتشاش ذهنی اعضا را فرآهم آورد و میانشان اختلاف انداخت. می توان با پیچیده تر کردن مسائل از نفوذ آن ها در میان مردم کاست و با تحمیل هزینه های سنگین حامیان عمومی جنبش را پراکنده کرد.
به هرحال تا به این لحظه اگرچه بعضا شاهد طرح شعارها و اهداف رادیکال از گوشه و کنار بوده ایم، اما به طور کلی اهداف جنبش به خاطر درایت اعضا و رهبران آن، همان اهداف عینی و قابل فهم اولیه باقی مانده است. ایشان همچنان خواستار تغییر دولت و ریاست آن هستند. هدفی که شاید جذابیت شعارهای رادیکال را نداشته باشد، اما چنانچه همگان می دانند دستیابی به آن موجب تغییرات مهم و پایداری در سطوح اجرایی نظام سیاسی خواهد شد که بر زندگی تک تک مردم تاثیر خواهد گذاشت. این ثبات در هدف و شعار سومین دلیل برای پایداری و تداوم جنبش سبز بوده است.
جنبش منحصر به فرد
خصوصیات سه گانه فوق نشان دهنده آن است که جنبش سبز ایران در نوع خود بی نظیر و منحصر به فرد بوده است. همین یگانه بودن آن است که حاکمان را از درک و فهم آن بازداشته چراکه گزینه مشابه ای در دنیا برای مقایسه با این پدیه و فهم آن پیدا نکرده اند. شاید این یک جنبش «جهش یافته» ای است که دیگر با واکسن ها و آنتی ویروس های قدیمی امنیتی قابل «درمان» نیست.
در نتیجه هرچقدر ابزارها و تکنولوژی های جدید و گرانقیمت در اختیار نیروهای امنیتی باشد، به دلیل درک و فهم اشتباه از ماهیت جنبش سبز و به دلیل قدیمی و کهنه بودن استراتژی های امنیتی، هیچکدام به کار نمی آیند و برعکس به کارگیری آن ها در نهایت به کلیت نظام سیاسی آسیب می رساند. ابزارها نو و مدرن شده اند اما استراتژی ها و تئوری های امنیتی همچنان کهنه، قدیمی و کلاسیک باقی مانده اند. شاید به همین دلیل است که کشورهای غربی به راحتی تکنولوژی های جدید را در اختیار دولت ایران قرار می دهند چراکه در قبال کسب درآمدی کلان، از کارایی و تاثیر اندک آن ها نیز آگاهند.
عماد بهاور